Wie is de koning van de blues

Die vraag – wie is nou de koning van de blues? – heeft eigenlijk maar één goed antwoord. B.B. King. Daar is iedereen het wel over eens. Het is niet zomaar een eretitel hoor, het gaat echt over zijn gigantische invloed, dat kenmerkende gitaarspel van hem – ja, Lucille – en hoe hij de blues bij een wereldwijd publiek bracht. Meer dan zestig jaar lang was hij het gezicht van het genre, en inspireerde hij ontzettend veel muzikanten.

Waarom wordt B.B. King de koning van de blues genoemd?

B.B. King kreeg die titel niet zomaar. Het was een combinatie van dingen. Zijn techniek was ongelooflijk, maar ook de emotie die hij erin legde. En hij had gewoon succes. Zijn stijl? Vloeiende, enkele noten solo's, en een vibrato die je recht in je ziel raakte. Terwijl anderen snel speelden, was King juist minimalistisch. Maar oh zo expressief. En dat nummer, "The Thrill Is Gone" uit 1969? Wordt vaak gezien als een van de beste bluesnummers ooit. Dat bracht hem echt mainstream succes.

En weet je, hij was ook nog eens een onvermoeibare ambassadeur. Gemiddeld 300 concerten per jaar, tot op hoge leeftijd. Zijn invloed reikte veel verder dan de blues alleen. Eric Clapton, Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan – noemden hem allemaal als grote inspiratie. Die combinatie van techniek, emotie en invloed, dat leverde hem de kroon op.

Wie zijn de andere kanshebbers voor de titel "Koning van de Blues"?

Kijk, B.B. is de bekendste, maar er zijn wel meer legendes die vaak genoemd worden. Allemaal hebben ze iets unieks toegevoegd.

Muddy Waters? Die noemen ze de vader van de Chicago Blues. Hij legde de basis voor de elektrische blues, wat later rock-'n-roll werd. Robert Johnson nam maar 29 nummers op, maar wat een mythe. Zijn werk beïnvloedde later iedereen. Howlin' Wolf was een beest op het podium, met een stem die de rauwheid van de blues liet horen. En Albert King – geen familie van B.B. – die speelde een Flying V met een vreemde stemming. Toch is B.B. King de enige die consequent de titel draagt, omdat hij zo lang mainstream succes had en een cultureel icoon werd.

Wat is het verschil tussen B.B. King en andere blueslegendes?

Het grote verschil is denk ik dat B.B. King de blues commercieel en cultureel kon overbruggen zonder het gevoel te verliezen. Muddy Waters en Howlin' Wolf hadden een rauw, bijna agressief geluid, diep geworteld in de Delta of Chicago. B.B. King klonk verfijnder, meer crossover. Zijn muziek was toegankelijk voor een breder publiek – ook blanke pop- en rockfans – zonder oppervlakkig te worden.

En die "call and response" tussen zijn stem en gitaar? Daar was hij een meester in. Lucille was niet zomaar een gitaar, het was een personage in zijn verhalen. Robert Johnson is mythe en legende, Muddy Waters is rauwe realiteit, maar B.B. King staat voor de blues als universele taal. Liefde, verdriet, hoop. Hij was ook een van de eersten die in grote zalen speelde, voor gemengde publieken. Dat maakte zijn status als koning alleen maar sterker.

Heeft de blues een nieuwe koning sinds het overlijden van B.B. King?

Sinds B.B. in 2015 overleed? Nee, niemand heeft die titel echt overgenomen. Er is genoeg talent, maar de kroon blijft leeg. Je hebt Buddy Guy, die nog steeds optreedt – een levende legende. Joe Bonamassa, een moderne gitaarvirtuoos. En Gary Clark Jr., die blues mixt met rock en soul. Ze worden vaak genoemd als de huidige ambassadeurs.

Maar eerlijk? Iedereen voelt wel aan dat de titel exclusief voor B.B. King is. Zijn nalatenschap is zo groot, het is bijna onmogelijk iemand anders die status te geven. De blueswereld is nu meer versplinterd, met artiesten in allerlei subgenres. Maar niemand heeft dezelfde universele erkenning en impact. De blues leeft, maar de troon is leeg.

Veelgestelde vragen over de koning van de blues

Checklist: Hoe herken je de koning van de blues

• Kenmerkende gitaar: B.B. King speelde altijd een Gibson ES-355, Lucille. Zijn spel was vloeiend en minimalistisch.
• Vibrato: Zijn handvibrato was ongeëvenaard, gaf elke noot een zingende, emotionele kwaliteit.
• Call and response: Hij zong een frase en beantwoordde die met zijn gitaar, een techniek die hij perfectioneerde.
• Podiumprésence: Hij was charismatisch, droeg altijd een pak, had een koninklijke uitstraling.
• Invloed: Inspireerde talloze rock- en bluesgitaristen, van Eric Clapton tot John Mayer.
• Erkenning: 15 Grammy Awards, opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame, kreeg de Presidential Medal of Freedom.